"Na wyżyny swoich umiejętności wznosi się Hansen, budujący wokół głosu Gainsbourg świat gustownej, smutnej lecz pięknej, muzyki. To mogłaby być w zasadzie jego kolejna autorska płyta – kompozycje utrzymane są w charakterystycznej dla Becka psychodelicznej, dusznej atmosferze. Bluesowe zagrywki mieszają się u niego z delikatną elektroniką, folkiem i spokojnym, posępnym rockiem".

"Między Beckiem a Charlotte Gainsbourg zaiskrzyło, ale nie zapłonęło";
"O każdym niemal utworze można jednak powiedzieć coś dobrego. To bardzo zręcznie napisane dzieła, często zaskakujące dużym bogactwem brzmieniowym. "IRM" jest też bardziej melodyjne niż Beck solo. Jednak wymowne jest to, że najlepsze wrażenie sprawia jedyny cover na płycie".

"Muzyka kusi przystępnością i intryguje nastrojem, jej prostota jest zrównoważona liczbą interesujących detali i subtelnym artyzmem wynikającym z połączenia sił tak twórczych jednostek".

"Charlotte potwierdziła, że jest artystką nie tylko dużego ekranu, ale i autorką całkiem klimatycznych płyt. Płyt, których najlepiej słucha się późną nocą".