"Panują rhythm'n'blues, szalony jazz, energiczny folk, ciężki, mroczny soul, a wszystko jest grane jakby przez bandę pijanych kataryniarzy, którzy chwycili za tradycyjne instrumenty i próbują grać muzykę zbliżoną do rocka. Sam Waits charczy, zawodzi, krzyczy, śpiewa, czaruje niesamowitymi opowieściami o samotnikach, pijakach i rozbitkach życiowych";
"Bezwzględnie najlepsza płyta koncertowa minionego roku".

"Każdy, kto miał szczęście znaleźć się na koncercie Waitsa, wie, jakie czary artysta rzuca na swoją publiczność. Waitsowski performance to nie tylko zbiór piosenek, to także spektakl grany, śpiewany, skakany i mówiony, podczas którego artysta mami publiczność zarówno muzyką, jak i swymi opowieściami".

"Album stanowi zarazem dobre świadectwo surrealistycznej wyobraźni i specyficznego poczucia humoru artysty. Przekonać można się o tym zwłaszcza słuchając drugiego dysku, na którym znajdziemy ponad 35-minutowy wybór dykteryjek, wygłupów, czy wszelkiego typu monologów jakimi raczył publiczność podczas trasy. Wszak Waits to nie lada hochsztapler i ironista. I także na tym polega geniusz tego, jedynego w swoim rodzaju, pieśniarza i wspaniałego gawędziarza".